بخش ۱

به نام خداوند خورشید و ماه که دل را به نامش خرد داد راه

خداوند هستی و هم راستی نخواهد ز تو کژی و کاستی

خداوند بهرام و کیوان و شید از اویم نوید و بدویم امید

ستودن مر او را ندانم همی از اندیشه جان برفشانم همی

از او گشت پیدا مکان و زمان پی مور بر هستی او نشان

ز گردنده خورشید تا تیره خاک دگر باد و آتش همان آب پاک

به هستی یزدان گواهی دهند روان ترا آشنایی دهند

ز هرچ آفریدست او بی‌نیاز تو در پادشاهیش گردن فراز

ز دستور و گنجور و از تاج و تخت ز کمی و بیشی و از ناز و بخت

همه بی‌نیازست و ما بنده‌ایم به فرمان و رایش سرافگنده‌ایم

شب و روز و گردان سپهر آفرید خور و خواب و تندی و مهر آفرید

جز او را مدان کردگار بلند کز او شادمانی و ز او مستمند

شگفتی به گیتی ز رستم بس است کزو داستان بر دل هرکس است

سر مایهٔ مردی و جنگ از اوست خردمندی و دانش و سنگ از اوست

به خشکی چو پیل و به دریا نهنگ خردمند و بینادل و مرد سنگ

کنون رزم کاموس پیش آوریم ز دفتر به گفتار خویش آوریم