بخش ۵ - گفتار اندر آفرینشِ آفتاب

زِ یاقوتِ سُرخ اَست چَرخِ کَبود نه از آب و گَرد و نَه از باد و دود

به چَندین فُروغ و به چَندین چِراغ بیاراسته چون به نوروز باغ

رَوان اَندر او گوهَرِ دل‌فُروز کَز او روشنایی گرفته است روز

زِ خاوَر بَر آیَد سویِ باختَر نباشَد اَز این یِک رَوِش راست‌تَر

اَیا آن که تو آفتابی هَمی چه بودَت که بَر مَن نَتابی هَمی